BYLOCK ÇELİŞKİLERİ; “TESADÜF” SAVUNMASININ ANATOMİSİ

Türkiye’nin yakın tarihinde bazı dosyalar vardır ki zaman geçtikçe kapanmaz; aksine büyür, dallanır ve yeni sorular üretir. ByLock tartışması da tam olarak böyle bir dosya. İlk bakışta yalnızca bir mesajlaşma uygulaması gibi görünen bu yapı, yıllar içinde örgütsel iletişimden istihbarat operasyonlarına, dijital güvenlikten medya savaşlarına kadar uzanan devasa bir tartışmanın merkezine yerleşti. Fakat mesele yalnızca ByLock’un ne olduğu değil.

Belki daha önemli olan şey, bu hikâyeyi anlatan kişilerin anlattıklarıyla gerçekler arasında oluşan gri alanlar. Özellikle David Keynes adı etrafında şekillenen anlatılar, dikkatle incelendiğinde alışılmış bir “itiraf” hikâyesinden çok daha karmaşık bir tablo ortaya çıkarıyor. Çünkü ortada aynı anda hem çok şey bilen bir profil var, hem de kendisini olayların dışında göstermeye çalışan bir savunma dili.

Ve tam da burada şu soru ortaya çıkıyor: Bir insan gerçekten sistemin dışında mıydı, yoksa tam merkezinde miydi?

İlk Çelişki: “ByLock’u İlk Kez 2017’de Duydum”

Anlatının en dikkat çekici kırılma noktalarından biri şu ifade: “ByLock’u ilk kez 2017’de duydum.”

İlk bakışta sıradan bir cümle gibi duruyor. Ancak devamında anlatılanlar bu cümleyi son derece problemli hâle getiriyor.

Çünkü aynı kişi;

• uygulamanın geliştiricisini,
• server taşınmalarını,
• Litvanya bağlantılarını,
• Apple geliştirici hesaplarını,
• örgüt içindeki kullanım biçimini,
• teknik güvenlik iddialarını,
• hatta parasal ilişkileri

oldukça ayrıntılı şekilde anlatıyor.

Burada doğal olarak insanın zihninde şu soru beliriyor: Bir kişi, yıllarca varlığından habersiz olduğunu söylediği bir sistem hakkında nasıl bu kadar operasyonel detay bilebilir?

Bu yalnızca teknik bir çelişki değildir. Aynı zamanda anlatının güvenilirliğiyle ilgili temel bir kırılmadır.

Çünkü gerçekten hiçbir şey bilmiyorsa bu ayrıntılara nasıl ulaştı? Eğer biliyorsa neden “2017’de duydum” diyor? Bu iki anlatı aynı anda tam olarak oturmuyor.

Teknik Bilgi Meselesi

Benzer bir durum teknik bilgi konusunda da ortaya çıkıyor. Anlatının birçok yerinde: “Ben teknik insan değilim. Bilgisayardan anlamam.” deniliyor.

Ancak birkaç dakika sonra;

• IP yönlendirmeleri,
• server lokasyonları,
• veri akışları,
• uygulama market süreçleri,
• Bluetooth üzerinden dağıtım,
• güvenlik mimarileri

gibi son derece teknik detaylar konuşuluyor.

Buradaki mesele teknik terim kullanılması değil. Mesele, teknik operasyon mantığının bilinmesidir. Çünkü sıradan biri yalnızca “uygulama vardı” der.

Fakat sistemin işleyişine yakın biri:

• neden marketlerden kaldırıldığını,
• neden farklı ülkelere taşındığını,
• neden alternatif dağıtım yöntemleri kullanıldığını,
• neden “kırılamaz” algısı oluşturulduğunu

bilir.

Dolayısıyla “ben bu işlerden anlamam” savunması, anlatının geri kalanıyla ciddi bir gerilim oluşturuyor.

“Tesadüf” Savunması

En dikkat çekici savunmalardan biri ise “tesadüf” meselesi. Anlatıya göre;

• Green Card çıkması,
• ABD’ye yerleşme süreci,
• bazı ilişkilerle kritik bağlantılar,
• kimlik kullanım süreçleri

çoğunlukla rastlantısal gelişmeler gibi sunuluyor.

Fakat tam burada başka bir soru doğuyor: Gerçekten tesadüf müydü? Çünkü istihbarat yapılanmaları ve örgütsel ağlar incelendiğinde, kritik dijital operasyonların rastgele kişiler üzerinden yürütülmesi pek alışılmış bir yöntem değildir.

Özellikle “mahrem” olarak tanımlanan yapılarda güven ilişkisi her şeyden önemlidir.

Bu yüzden şu soru oldukça kritik hâle geliyor: Örgütten tamamen kopmuş olduğu söylenen bir kişinin adına neden böylesine kritik bir sistemin lisans süreçleri yürütülsün?

Buradaki mantık problemi küçümsenecek gibi değil. Eğer kişi gerçekten dışlandıysa neden güvenildi?

Eğer güvenildiyse neden kendisini tamamen dışarıda konumlandırıyor? İşte anlatının kırıldığı yer tam da burası.

Belletmenlik ve Mahrem Yapı Tartışması

Bu tartışmada dikkat çeken bir diğer nokta da “belletmenlik” meselesi. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir öğrenci evi sorumluluğu gibi görünen bu yapı, örgütsel analizlerde çok daha farklı bir yere oturuyor. Çünkü insan kaynağı devşirme, aidiyet oluşturma ve sadakat üretme süreçlerinin önemli kısmı tam da bu alanlarda şekilleniyor.

Bu nedenle: “Ben sadece önemsiz bir belletmendim” savunması, örgütsel yapı analizleri açısından çok ikna edici görünmüyor.

Ayrıca kendisi daha önce hususi hizmetler yaptığını da ifade etti. Hususi hizmetlere girmişse ve bu kadar uzun süre bu alanda kaldıysa değer verilmeyen ve dışarı atılan birisi olma iddiası birbiriyle pek uyumlu da değil.

Daha da önemlisi, bazı iddialarda geçen “mahrem yapı” bağlantıları. Çünkü “mahrem” kavramı sıradan bir sohbet halkasını değil; güvenlik bürokrasisi, TSK, emniyet ve kritik devlet alanlarını ifade ediyor. Bu durumda şu soru ister istemez akla geliyor: Mahrem yapıya kadar yükseldiği iddia edilen biri gerçekten pasif bir figür olabilir mi?

“Asla Kırılamaz” Algısı

ByLock tartışmasının belki de en ilginç tarafı, uygulamanın etrafında oluşturulan “mutlak güvenlik” algısı. Anlatılara göre sistem için A. C. tarafından “Asla kırılamaz.” deniliyordu. Tarih boyunca bu tür cümleler çoğu zaman iki ihtimali doğurmuştur: Ya sistem gerçekten güçlüdür, ya da güçlü olduğuna insanların inanması isteniyordur. Bu ayrım önemlidir.

Çünkü istihbarat dünyasında bazen en etkili yöntem, insanlara güvende olduklarını düşündürmektir.

Dolayısıyla bu noktada ilk niyet açısından şu soru kritikleşiyor: ByLock gerçekten güvenli olduğu için mi tercih edildi, yoksa güvenli olduğuna insanlar inanması istendiği için mi?

Dijital Operasyon Ağı İddiaları

İddiaların daha karanlık kısmı ise belirli teknoloji şirketleri, dijital operasyon ağları ve bazı isimler arasındaki bağlantılar. Eğer SGK kayıtları, şirket ilişkileri ve teknik bağlantılar doğruysa, ortada yalnızca bir mesajlaşma uygulaması değil; daha geniş bir dijital operasyon ağı olması gerekiyor.

Aynı kişi ByLock ile MHP ve Baykal kasetlerini; özel uçak firması sahibi F. B.’ı birbirine bağlamıştır.

Buradaki kritik nokta şu ki; ByLock, Casus Yazılım, Kumpas kasetleri arasında bir ilişki üçgeni olma ihtimalidir.

Bir diğer dikkat çekici nokta da Keynes’in SGK kaydının Base Bilgi Teknolojileri üzerinden yapılmış olması, ki kendisi ‘‘Ben bilgisayardan anlamam‘‘ demişti. Bu şirket, sadece ByLock'un geliştiricisi A.C.’ye değil, aynı zamanda MHP kaset kumpası ve Haydar Meriç cinayeti zanlısı F. B.’a aittir.

David Keynes; kaset kumpaslarından siyasi suikastlara (Haydar Meriç), emniyetin muhalifleri dinlemek için kullandığı casus yazılımlardan ByLock'a kadar uzanan o karanlık teknoloji ağının tam merkezindeki isimlerle doğrudan organik bağ (SGK kaydı, iş ortaklığı) içerisindedir.

Bu noktada ise akla gelen soru neden ortakları hakkında böyle açıklamalar yapma gereği duyduğudur.

Bu cevaplanması gereken bir soru ve tabi neden şimdi?

Belge Eksikliği ve Muğlaklık

Keynes’in 2021 yılında Türkiye’ye gelip teslim olması, uzmanlarca bir "bilgi kurtarma" veya "süreci yönlendirme" operasyonu olarak da okunabilir.

Verdiği bilgilerde örgüt üyeliğini kabul etse de, ByLock’un gelişimindeki asıl kastı ve örgütün üst düzey planlarını "sıradanlaştırması", etkin pişmanlıktan yararlanıp en az cezayla kurtulma çabası olarak da yorumlanabilir.

Ancak burada dikkatli olmak gerekiyor. Çünkü aynı şirkette çalışmak veya aynı çevrede bulunmak tek başına suç kanıtı değildir. Fakat istihbarat analizlerinde sürekli tekrar eden kesişim kümeleri önemlidir. Aynı isimler, aynı şirketler, aynı dijital projeler, aynı operasyon çevreleri… Bunlar tekrar ettikçe soru işaretleri büyür. Ve elimizdeki durum da tam olarak böyle bir ilişki ağı.

Fakat bütün anlatının en büyük problemi hâlâ aynı yerde duruyor: Belge eksikliği.

Ortada çok sayıda isim, tarih, para trafiği, teknik detay ve operasyon anlatısı var. Ancak bunları bağımsız biçimde doğrulayacak açık belgeler oldukça sınırlı. Ne kapsamlı teknik kayıtlar kamuoyuna açık, ne FBI süreçleri net, ne de bütün operasyon zinciri şeffaf biçimde doğrulanabiliyor.

Bu yüzden anlatı sürekli iki alan arasında gidip geliyor: Gerçek bilgiler vs. spekülasyonlar.

Belki de bu dosyanın en tehlikeli tarafı tam olarak burada yatıyor. Çünkü hakikatle kurgu arasındaki çizgi bulanıklaştığında, insanlar artık gerçeği değil; en güçlü anlatıyı satın almaya başlıyor.

Bu noktada muğlaklığın daha fazla koyulaşmasına izin verilmeden yapılması gereken; Interpol, FBI ve EGM üçgeninde en küçük kişisel tüm izlerin masaya yatırılıp tek tek anlatılarla çaprazlanması gerekmektedir.

Sonuç

Bugün ByLock tartışması yalnızca bir uygulama tartışması değildir. Bu mesele;

• güç ilişkilerinin,
• istihbarat savaşlarının,
• dijital manipülasyonun,
• medya operasyonlarının,
• örgütsel sadakatin ve
• kontrollü anlatıların

iç içe geçtiği çok katmanlı bir yapıya dönüşmüş durumda. David Keynes anlatısı da bu büyük yapbozun en tartışmalı parçalarından biri.

Çünkü ortada aynı anda iki farklı portre bulunuyor: Tesadüfen olayların içine düşmüş biri ve olayların merkezinde bulunmuş biri.

Asıl soru ise hâlâ cevapsız: ByLock gerçekten yalnızca gizli bir haberleşme uygulaması mıydı, yoksa çok daha büyük bir güç mücadelesinin dijital vitrini miydi?

```