BENIM ANNELERIM VARDI

YILLARDIR PERDELERI ACILMAYAN ANNELERIM

Bir perde düşünün.
Sabah olmuş. Güneş doğmuş. Ama perde açılmıyor.
İçeride bir anne var. On yıldır bu perdesi kapalı.
‘Açamıyorum’ diyor. ‘Açarsam hayat devam ediyor gibi hissediyorum. Ama benim için hayat durdu.’
Bu anne gerçek. Bu perde gerçek. Bu acı gerçek.”

“15 Temmuz 2016 sonrasında on binlerce insan yargılandı.
Yaşlı anneler kelepçelendi. Cezaevlerine gönderildi.

Askeri öğrenciler — henüz yirmili yaşlarında gençler — müebbet hapis cezasıyla yargılandı.
Bu gençlerin anneleri ne yaptı?
Dilekçe yazdı. Kapı aşındırdı. Avukat aradı. Ziyaret günlerini bekledi. Hapis kapısında oturdu. Ve eve döndüğünde perdesini açmadı.”

BENIM ANNELERIM VARDI,
YILLARDIR PERDELERI ACILMAYAN ANNELERIM

“Kur’an’da bir sure var: Meryem Suresi.
Hz. Meryem, toplumun baskısıyla yüz yüze geldi. Haksızlığa uğradı. Yalnız kaldı.
Ama Allah onu görmezden gelmedi. Onun acısını, onun sabrını, kıyamete kadar okunacak bir surede yaşattı.

Bugünün anneleri de yalnız. Bugünün anneleri de haksızlığa uğruyor. Bugünün anneleri de sabır taşıyor.
Allah onları görüyor. Peki biz görüyor muyuz?”

“İslam’da mazlumun ahını almak büyük bir vebaldir.
Peygamber Efendimiz buyurdu: ‘Mazlumun ahından sakının. Çünkü onunla Allah arasında perde yoktur.’

Bu anneler ah etti mi? On yıldır ah ediyorlar.
Toplum olarak bu ahı duyduk mu? Siyasetçiler duydu mu? Gazeteciler yazdı mı? Akademisyenler araştırdı mı?
Hayır.
Ve bu ‘hayır’, sadece bir ihmal değil — İslam’ın nazarında bir vebaldir.”

“Yüz yıl geçti.

Mermi taşıyan el yoruldu. Kına yakan el kırıştı. Kapı önünde bekleyen el titredi. Perde açamayan el uyuştu.
Ama o eller hâlâ orada. Hâlâ bekliyor. Hâlâ umuyor.
İslam bize ne diyor?

‘Komşusu açken tok yatan bizden değildir.’

Peki yan odada, yan sokakta, yan şehirde on yıldır perde açamayan bir anne varken biz nasıl rahat uyuyabiliriz?
Bu ses, bir vicdan çağrısıdır.

Devlete sesleniyoruz: Tanı. Onar. Siyasetçiye sesleniyoruz: Sor. Değiştir. Akademisyene sesleniyoruz: Belgele. Aktar. Gazeteciye sesleniyoruz: Yaz. Duyur. Sana sesleniyoruz: Gör.

Çünkü bu anneler yüz yıldır yalnız. Artık olmasın.

BENIM ANNELERIM VARDI,
YILLARDIR PERDELERI ACILMAYAN ANNELERIM.